Związek Stanowczych Chrześcijan – wspólnota religijna o zielonoświątkowym charakterze powstała na początku XX wieku na Śląsku Cieszyńskim, w 1947 włączona do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.
Początki W 1900 w ramach Kościoła luterańskiego powstają na Śląsku Cieszyńskim pierwsze spotkania i zalążki „Społeczności Chrześcijańskiej” której duchowym opiekunem był ks. Karol Kulisz. W dniu 8.02.1906 Społeczność Chrześcijańska zaczyna już oficjalnie działać dokonując wyboru swojego zarządu. W 1908 powstał w Nieborach zbór grupy osób należących do "Społeczności Chrześcijańskiej", która określiła się jako „Stanowczy Chrześcijanie”, nadal pozostając w ramach Kościoła Ewangelickiego. Część członków zboru w tym samym roku przyjęła poglądy zielonoświątkowe, które dotarły do Polski początkiem XX wieku ze Stanów Zjednoczonych (pośrednio: z Norwegii i Niemiec). W wyniku niezgodności stanowisk, osoby które przyjęły nową naukę, zostały wykluczone ze stowarzyszenia "Społeczność Chrześcijańska" (po Deklaracji berlińskiej) i stworzyły nowe stowarzyszenie, które prawnie zalegalizowały władze austro-węgierskie 10 lipca 1910Część źródeł podaje datę 15 lipca, co jest jednak dopiero datą przekazania Starostwu Cieszyńskiemu komunikatu o wcześniej dokonanej rejestracji przez Śląski Rząd Krajowy w Opawie (np. Zieliński, 2014, s.