Wyspa kochających lemurów – zbiór dwudziestu ośmiu esejów podróżniczych autorstwa polskiego pisarza-podróżnika Arkadego Fiedlera wydany w 1957 roku i zilustrowany zdjęciami autora.

Treść W książce autor opisuje życie, relacje społeczne i kulturę rdzennych mieszkańców Madagaskaru – Malgaszów – oraz wpływu ekonomicznego i społecznego napływowej białej ludności europejskiej w XIX i XX wieku. Wśród licznych opisów rodzimej fauny na pierwszy plan wybija się ciepła, serdeczna relacja autora z lemurami trzymanymi w charakterze zwierząt udomowionych. Autor prezentuje pierwotne plemiona malgaskie z europejskiego punktu widzenia jako pełne niejasnych zabobonów (fadi), które czynią życie i śmierć członków wspólnoty bardzo nieprzewidywalnymi. Inną przedstawianą obserwacją jest specyficzny rytm pracy, a raczej częstego wypoczynku (mipetraka), który był nie do zwalczenia przez kolonizatorów próbujących zmotywować ludność do cięższej pracy.

Eseje zostały opublikowane po raz pierwszy w 1957 roku. Książka została przetłumaczona i wydana w języku serbochorwackim.