Historia W 1926 r. z polecenia abp Jana Marii Michała Kowalskiego, sprzedano dwa kościoły mariawickie w stolicy – przy ulicach Skaryszewskiej i Karolkowej. Pozostał tylko kościół przy ulicy Szarej. Pozbawiona większości świątyń parafia warszawska przystąpiła do budowy kościoła przy ulicy Wolskiej. Po rozłamie w mariawityzmie (1935 r.) obie świątynie przejął Kościół Starokatolicki Mariawitów. Od tego momentu mariawici felicjanowscy spotykali się na nabożeństwach domowych – najpierw przy ulicy Okopowej, później przy Grochowskiej. Z czasem przy ulicy Stanisława Wyspiańskiego zorganizowano kaplicę, przeniesioną w 2003 r. do funkcyjnego budynku przy ulicy Brunona Schulza 5.
Kaplica parafialna thumb|left|250px|Ołtarz w kaplicy Kaplica Matki Boskiej Nieustającej Pomocy zajmuje powierzchnię ok. 60 m² i znajduje się na parterze budynku; na górnych piętrach znajdują się pokoje mieszkalne. Obok kaplicy, znajduje się kancelaria parafialna i zakrystia, gdzie przyjmowani są goście.