kopułkowe).
Ze względu na możliwość wykonywania ruchu kamery przemysłowe dzieli się na: kamery stacjonarne – pozwalające na obserwację tylko jednego obszaru; kamery obrotowe – posiadające wbudowaną głowicę, która umożliwia ruch kamery w poziomie i pionie, a także często opcję zoomu optycznego – nawet z kilkudziesięciokrotnym przybliżeniem; kamery tubowe – poruszające się na wózku, w specjalnie przygotowanym do tego celu tunelu.
Historia i perspektywy rozwoju W tradycyjnej technologii sygnał był w całości odczytywany z przetwornika, wzmacniany i dopiero poddawany dalszej obróbce. Przełom jakościowy w odbiorze sygnału z przetworników wprowadziła technologia DSP. W tego typu urządzeniach każdy element światłoczuły jest wyposażony we własny przetwornik analogowo-cyfrowy. Sygnał zostaje przetworzony na postać cyfrową na poziomie poszczególnych elementów światłoczułych – zmniejsza to zakłócenia i pozwala na sterowanie pracą poszczególnych elementów światłoczułych. Każdy piksel może być odczytywany tuż przed osiągnięciem stanu nasycenia, co redukuje możliwość prześwietlenia. W stosunku do tradycyjnych kamer, pojawiają się nowe możliwości, takie jak: detekcja ruchu, programowany backlight, zdalne sterowanie przez złącze RS-232, datownik, generator opisu czy menu ekranowe.