Polega to na myśleniu moralnym wyraźnie oddzielonym od tego poza internetem i możemy określić je mianem wyobraźni dysocjacyjnej, która skutkuje poczuciem zagubienia i anomii, a w efekcie doprowadza do powstania indywidualnych projekcji zachowań normatywnych. Stąd także odwrócony model komunikacji, w którym ograniczone jest przekazywanie wielu informacji niewerbalnych, obejmujących cechy fizyczne, status społeczny czy stany emocjonalne. Związane z tym zjawisko niemożności potwierdzenia wszystkich zdobytych informacji sprawia, że internauta samodzielnie, na podstawie własnego doświadczenia społecznego musi zbudować sobie postać interlokutora. Z założenia będzie to portret projekcyjny, który opiera się głównie na osobowości osoby dokonującej introjekcji solipsystycznej i najczęściej rozmija z prawdą.