Początkowo osada należała do dóbr sierakowskich i była własnością należącą do lokalnej polskiej szlachty z rodu Górków herbu Łodzia, a później Grocholskich i Rokossowskich. Od 1320 osada leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1553 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego w parafii Sieraków.
Pierwsze zachowane zapisy o miejscowości pochodzą ze średniowiecznych zapisów sądowych. W 1443 w ugodzie polubownej w sprawie podziału dóbr pomiędzy Wierzbiętą i jego żoną Fiemą a Wincentym i Jakubem, dziedzicami w Sierakowie nad Wartą, Wincenty i Jakub otrzymali m.in. trzy części młyna zwanego „Borowy Młyn” oraz stawu należącego do tegoż młyna.
W 1553 Borowy Młyn należał do dworu w Sierakowie własności panów z Górki herbu Łodzia. W 1560 wojewoda poznański Łukasz Górka sprzedał z zastrzeżeniem prawa odkupu Janowi Grocholskiemu młyn zwany Borowy, należący do dóbr sierakowskich za 300 złotych polskich i 1000 talarów srebrnych, za którą to sumę tenże Grocholski miał wykupić wspomniany młyn z zastawu od szlachcica Macieja Poleya. W 1571 Łukasz Górka sprzedał z zastrzeżeniem prawa odkupu Janowi Zakrzewskiemu miasto Sierakowo oraz wsie Zatom Nowy i Chorzępowo oraz dwa młyny wodne zwane „Wyższa Klocza” i „Borowy” za 6000 złotych polskich.