Historia Średniowiecze Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od początku XIV wieku. Po raz pierwszy wymieniana w łacińskim dokumencie z 1306 jako Tuctz (kopia z 1604), 1331 Tuetze, Thuetz, 1337 Tentzik terra, Tenczik terra, 1349 Tuczno, Tuch (kopia z XV wieku), 1364 in Thuczna, 1364 Thutz, 1368 Tutz, 1374 Tutze, 1378 Thuczensis, 1395 Tucz, 1415 Tucze, 1422 Tuczen, 1425 Tutcze, 1430 Tuczno, 1467 Thuzno, 1480 Thuczin, 1482 Thucz, 1499 Tutzk, 1502 Thuczno, 1552 Tuchno.
Miasto Tuczno lokowane zostało na obszarach niegdyś należących do Wielkopolski, które w końcu XIII wieku zajęte zostało przez Brandenburgię, której władcy utworzyli na anektowanych terenach tzw. Nową Marchię. Z poprzedniej zwierzchności pozostała przynależność do struktur polskiego kościoła katolickiego. W 1349 miejscowość leżała w parafii Tuczno w archidiakonacie zanoteckim, leżącym pomiędzy Notecią a Drawą, podległym biskupstwu poznańskiemu. Tego roku panowie nowomarchijscy na zjeździe w Tucznie postanowili zapłacić biskupowi poznańskiemu, prawdopodobnie w ramach dziesięciny, 25 kóp groszy z dekanatu, a w następnym roku sumę tę powiększyć. Tereny nowomarchijskie zostały odzyskane przez Polskę w 1368.