a ze strony radnych podpisali: Piotr Woocke, Claus Dessen, Heine Marquart, Pribemow, Jan Schreder i Piotr Hagedom oraz kilku pomniejszych mieszczan.
W 1338 roku powstała najstarsza budowla, istniejąca po dziś dzień – Zamek Wedlów. Zaczątkiem dzisiejszego miasta była prawdopodobnie słowiańska osada. Tuczno w 1331 roku otrzymało prawa miejskie na prawie brandenburskim, do 1336 wybudowano umocnienia drewniano-ziemne. W 1364 Ludwik i Otto margrabiowie brandenburscy podzielili między siebie swe posiadłości; Otto otrzymał kraj leżący za Odrą, w tym m.in. Wałcz, Falkenburg, Tuczno oraz Osieczno. Tego samego roku zapisali oni Nową Marchię cesarzowi Karolowi IV i wymienili w jej granicach m.in. Czaplinek, Tuczno, Machliny, Osieczno, Człopę.
W 1409 miasto oraz zamek tuczeński wymienił wójt Nowej Marchii w liście do wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego opisując wyprawę wojenną na terytorium polskie gdzie znajdował się zamek z blankami, otoczony wodą oraz miasta Wałcz, Frydland i Tuczno, które ze swym panem Hassonem Wedlem poddały się. Miasto rok później wróciło do Korony Królestwa Polskiego. W 1431 wójt Nowej Marchii wymienił Tuczno wśród miast należących dawniej do Nowej Marchii, do których Polska rości sobie prawa. Krzyżacy ponownie zaatakowali Tuczno w 1458, ale wkrótce zostali wyparci z miasta.