Akcją dowodził Heinz Tangermann.
W 1964 roku zawieszono ruch na linii kolei wąskotorowej, którą rozebrano do 1971 roku.
W 2006 Druję zdegradowano do wsi; wcześniej była osiedlem typu miejskiego.
Demografia Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku Druję zamieszkiwało 2453 osób, 911 było wyznania rzymskokatolickiego, 318 prawosławnego, 6 ewangelickiego, 207 staroobrzędowego, 1 011 mojżeszowego. Jednocześnie 1221 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 281 białoruską, 1 niemiecką, 830 żydowską, 84 rosyjską a 36 litewską. Było tu 457 budynków mieszkalnych. W 1931 miasteczko zamieszkiwało w 514 domach 3375 osób.
Zabytki istniejące: kościół Św. Trójcy i klasztor Bernardynów. Kościół powstał w latach 1643–46, a przebudowano go w drugiej połowie XVIII wieku. Nadbudowano wtedy wieżę o dwie kondygnacje i zbudowano barokową bramkę. Po kasacie klasztoru w 1852 roku służył jako parafialny. W 1944 roku spłonął w wyniku uderzenia bomby lotniczej. Po II wojnie światowej był zamknięty. Odbudowany po 1989 roku przez miejscowych katolików. W latach 1995–1996 zrekonstruowano część wystroju jego wnętrza: późnobarokowy, trzykondygnacyjny ołtarz główny z lat 1764–67 oraz ambona i cztery ołtarze boczne wykonane w stylu rokokowym w 1779 roku. cerkiew Zwiastowania, XVIII wiek, w ruinie cerkiew unicka św. św.