Aleksander Jakub Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 11 maja 1695, zm. 16 listopada 1772 w Dreźnie) – miecznik wielki koronny w latach 1728–1748, kuchmistrz wielki koronny od 1721, generał artylerii koronnej w latach 1746–1752, generał major wojsk koronnych od 1729 rokuTomasz Ciesielski, Generałowie wojska koronnego w latach 1717–1763, w: Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura – urzędy – prawo – finanse, Zabrze 2011, s. 467., generał kawalerii armii saskiej od 1745 roku, starosta pyzdrski, ratneński, bohusławski, gniewski i solecki, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Był synem hetmana wielkiego koronnego Hieronima i Konstancji Bokum.
Uczył się w szkole pijarów w Rzeszowie. W 1704 po zajęciu miasta przez wojska saskie wzięty został jako zakładnik i odesłany do przebywającej w Saksonii kochanki Augusta II Mocnego Urszuli Katarzyny Bokum. Uwolniony dopiero po przejściu Hieronima Augustyna Lubomirskiego na stronę Wettynów. Około 1710 wyjechał na studia do Niemiec. W 1714 towarzyszył królewiczowi Fryderykowi Augustowi II do Francji.