Wielki teatr świata (hiszp. El gran teatro del mundo) – dramat Calderóna de la Barki z 1630 roku, jeden z najbardziej znanych autos sacramentales.
Czas powstania utworu Wielki teatr świata jest jednym z najwcześniejszych autos Calderona. Powstał prawdopodobnie przed 1635 rokiem. Wskazuje na to jego styl, wyzbyty nadmiernej retoryki język, prosta wersyfikacja i mało skomplikowana, chociaż bardzo precyzyjna konstrukcja sztuki. Został wydany w 1654 roku.
Polska premiera dramatu w tłumaczeniu Leszka Białego i reżyserii Andrzeja Dziuka odbyła się w 1986 w Teatrze Witkacego w Zakopanem.
Topos teatru świata Idea świata jako teatru, gdzie człowiek jest aktorem a Bóg dramaturgiem, pochodzi z filozofii stoickiej. Swoje źródło ma w LXXVI Liście moralnym Seneki do Lucyliusza. Rozwinął ją później Epiktet w Encheiridionie, a po nim Lukian w swych Dialogach (Sen, Ikar i Menippus). Schrystianizowana przez Augustyna z Hippony i Świętego Jana Chryzostoma, została podjęta w czasach nowożytnych przez Erazma z Rotterdamu (Pochwała głupoty, Rozmowy). Za jego pośrednictwem trafiła do literatury hiszpańskiej, pojawiając się najpierw w Crotalonie Christophora Gnosopha z ok. 1552–1553, a następnie w Diana enamorada (Diana zakochana) Gaspara Gil Polo (1564).