Wreszcie w 1635 roku, a więc niemal równocześnie z Calderónem, temat podjął Francisco de Quevedo w Epicteto y Phocilides en español con consonantes (Epiktet i Fokilides rymowani po hiszpańsku)
Postacie +OsobaJej rola w dramacieAutorBógŚwiatbędący zarówno aktorem jak i sceną, przydziela i odbiera rekwizytyKróluosobienie wszelkiej władzy świeckiejRoztropnośćtakżeː pobożność lub wiara, uosabiająca Kościół, określa siebie jako sługę wiaryPrawo Łaskipodporządkowany Autorowi (Autor mówi że powtarza przestrogi jego ustami)Pięknopiękno fizyczne (w tekście piękno ludzkie) kobietyBogaczWieśniakBiedakDzieckozmarłe przed narodzeniemGłosoznajmiający bohaterom ich śmierć
Treść Wprowadzenie Dramat rozpoczyna monolog Autora wzywającego na scenę Świat. Autor wypowiada się o świecie z zachwytem, jednocześnie podkreślając jego zmienność i małość. Następnie informuje Świat, że z racji święta (autos były wystawiane z okazji święta Bożego Ciała), odbędzie się na nim przedstawienie ku jego (Autora) chwale i ku chwale jego władzy. Następnie pozostawia światu wolną rękę usuwając się na drugi plan, by stworzyć aktorów. Tymczasem Świat przedstawia swoją historię dzieląc ją, jak hiszpańską comedia, na trzy dni: pierwszy, trwający od stworzenia świata do momentu otrzymania przez Mojżesza dziesięciu przykazań, jest to dzień prawa naturalnego.