Zawierucha wojenna („okres szkocki”) 3 września 1939 został zmobilizowany do Szpitala Wojennego nr 110. Po klęsce kampanii wrześniowej internowany do Rumunii, skąd przez Jugosławię i Grecję trafił do Francji. Od 4 kwietnia do 30 maja 1940 był uczniem Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Combourg. Od 31 maja do 20 czerwca 1940 w stopniu plutonowego podchorążego lekarza był przydzielony do Grupy Sanitarnej 10 Brygad Kawalerii Pancernej. Od 15 lipca 1940 pełnił służbę w Szpitalach Wojennym nr 1 w Simington i w Teymouth Castle. W styczniu 1941 objął stanowisko wykładowcy otolaryngologii na Polskim Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Edynburgu oraz asystenta na oddziale otolaryngologicznym Szpitala Królewskiego w Edynburgu. W grudniu 1942 objął stanowisko ordynatora oddziału otolaryngologii szpitala im. Paderewskiego w Edynburgu. W tym okresie zajmował się otochirurgią oraz leczeniem chorób górnych dróg oddechowych. Także podejmował działalność szkoleniową publikując prace naukowe w polskojęzycznym czasopiśmie medycznym Lekarz Wojskowy. 1 grudnia 1942 został mianowany podporucznikiem lekarzem. W 1947 wrócił do Polski.