Lew Dawidowicz Landau (, ur. w Baku, zm. 1 kwietnia 1968 w Moskwie) – radziecki fizyk teoretyk żydowskiego pochodzenia, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki (1962) za sformułowanie teorii przemiany lambda helu, przejścia ze stanu płynnego w nadciekły; znany również ze znaczącego wkładu do teorii nadprzewodnictwa, elektrodynamiki kwantowej, fizyki jądrowej, fizyki cząstek elementarnych, teorii grawitacji.
Życiorys thumb|Lew Landau jako dziecko z ojcem, matką i siostrą (1910) Lew Landau urodził się w Baku, stolicy ówczesnej guberni bakijskiej, w żydowskiej rodzinie pochodzącej z Mohylewa. Ojciec Dawid Landau był inżynierem pracującym na polach naftowych w Baku, matka Ljubow Garkawi (Harkavy-Landau) była fizjolożką i farmakolożką, pracowała jako lekarka i nauczycielka, m.in. w 1. Leningradzkim Instytucie Medycznym im. Iwana Pawłowa. Od 1916 roku uczęszczał do gimnazjum żydowskiego w Baku, w którym jego matka wykładała nauki przyrodnicze, wcześnie wykazywał zdolności matematyczne połączone z uporem i samodzielnością, mając 12 lat opanował różniczkowanie a rok później całkowanie. W 1922 roku rozpoczął studia na wydziałach chemii oraz fizyko-matematycznym Bakijskiego Uniwersytetu Państwowego, za wybitne wyniki w nauce w 1924 roku został przeniesiony na wydział fizyko-matematyczny Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego.