Akceptylacja (łac. – acceptilatio od accipere – wziąć, otrzymać) – w prawie rzymskim sformalizowana czynność prawna powodująca zwolnienie z długu poprzez wypowiedzenie bądź napisanie określonych słów.
Przebieg akceptylacji Chcąc dokonać akceptylacji, dłużnik pytał wierzyciela, czy ten otrzymał to co dłużnik przyrzekł, na co wierzyciel odpowiadał: „otrzymałem” (acceptum habeo). Zostało to opisane w Instytucjach Gaiusa:
Geneza akceptylacji W najdawniejszym, wysoko sformalizowanym prawie rzymskim, samo spełnienie świadczenia nie powodowało umorzenia zobowiązania. Dla uzyskania tego efektu, prawo rzymskie wymagało dokonania czynności prawnej będącej odwróceniem zawarcia zobowiązania. I tak, z zobowiązań wynikających z kontraktów werbalnych (tj. zawieranych za pomocą określonych słów), np. stypulacji, zwalniano również poprzez wypowiedzenie określonych słów – akceptylację. Sposób ten rozszerzono na kontrakty literalne (tj. zawierane poprzez sporządzenie odpowiedniego dokumentu), gdzie akceptylacji dokonywano poprzez wpis otrzymanej zapłaty w księdze rachunkowej po stronie przychodów.