Ferdinand von Wintzingerode (ros. Фердинанд Фёдорович Винцингероде, ur. 15 lutego 1770 w Bad Sooden-Allendorf; zm. 16 czerwca 1818 w Wiesbaden) – niemiecki arystokrata i oficer w różnych formacjach.
Życiorys Jego rodzina pochodziła z Eichsfeld w Turyngii. Jego ojciec był podpułkownikiem, stacjonował na terenie Hesji.
Ferdinand zaczął swoją karierę wojskową jako 8-letni chłopiec, wstępując do Korpusu Kadetów w Kassel. Wraz ze swoimi braćmi władał majątkiem Unterhof w Kirchohmfeld. Początkowo służył w armii heskiej i austriackiej, w 1797 przeszedł do służby w armii rosyjskiej. Brał udział w kampanii włoskiej Suworowa w 1799. W 1802 mianowany adiutantem generalnym, a w 1803 szefem pułku huzarów w Odessie. W 1805 był posłańcem Kutuzowa na rozmowę z Muratem. W maju 1809 został ranny w nogę w bitwie pod Aspern. W 1812 był jednym z dowódców w wojnie Rosji z Napoleonem. Zbierał wojska w Smoleńsku, później udał się na rozmowy do francuskiego marszałka Mortiera, został jednak schwytany i przed rozstrzelaniem uchroniła go wyłącznie osobista interwencja cara Aleksandra I. W 1813 brał udział w bitwie pod Kaliszem i pod Lützen. W 1814 zaatakował i zdobył twierdzę Soissons. Karierę wojskową zakończył jako generał armii carskiej.