Accessio (łac. „przyłączenie”, „akcesja”, „rzecz przyłączona”) – w prawie rzymskim jeden ze sposobów pierwotnego nabycia własności.
Na rzeczy dotychczas samodzielnej, własność można było nabyć jako na rzeczy ubocznej, jeżeli została ona przyłączona do rzeczy głównej w sposób trwały, stając się z gospodarczego punktu widzenia jej częścią składową. Jako część składowa stawała się własnością właściciela rzeczy głównej, chociażby przed przyłączeniem była cudzą własnością. Następowało to w myśl zasady accessio cedit principali (przyrost przypada temu, co główne).
Rozróżniano: przyłączenie nieruchomości do nieruchomości, przyłączenie rzeczy ruchomej do nieruchomości, przyłączenie rzeczy ruchomej do innej rzeczy ruchomej.
Akcesja nieruchomości do nieruchomości Połączenie nieruchomości następowało pod wpływem działania sił przyrody. Były to najczęściej tzw. akcesje rzeczne.
Alluvio
Przymulisko (alluvio) następowało, gdy rzeka publiczna powiększała czyjś grunt nadbrzeżny poprzez powolny przyrost.
Avulsio Oderwisko (avulsio) następowało, gdy rzeka publiczna odrywała kawał gruntu w swym górnym biegu i przyłączała do czyjegoś gruntu położonego niżej. W tym wypadku własność nabywano dopiero z chwilą połączenia gruntów w sposób trwały (np.