Inaedificatio Budynek wzniesiony na cudzym gruncie stawał się jego częścią składową, jeżeli był z nim połączony trwale za pomocą fundamentów. Właścicielem takiego budynku był właściciel gruntu, zaś dotychczasowy właściciel materiałów tracił nad nimi własność (nie mógł się nawet domagać ich odłączenia za pomocą powództwa actio ad exhibendum). Jednakże właściciel materiałów, z których powstała budowla, odzyskiwał je, jeżeli np. następowała rozbiórka domu. Własność dawnego właściciela odżywała i w konsekwencji mógł on odzyskać materiały za pomocą powództwa rei vindicatio.
Akcesja rzeczy ruchomych Przyłączenie dwóch ruchomości następowało, jeżeli połączenie miało charakter trwały i powstawała jednolita całość. Wówczas nie można było odłączyć rzeczy ubocznej od rzeczy głównej bez zniszczenia całości. Mogło to nastąpić poprzez przyspawanie (ferruminatio) metalowej ręki do pomnika. Nabycie własności na rzeczy przyłączonej było wówczas definitywne.
Jeżeli rzecz można było łatwo rozpoznać i odłączyć od rzeczy głównej, np. jeżeli była tylko przylutowana (adplumbatio), wówczas własność właściciela rzeczy ubocznej była tylko zawieszona na czas połączenia jej z rzeczą główną. Właściciel rzeczy ubocznej mógł się domagać jej odłączenia powództwem actio ad exhibendum a następnie zwrotu powództwem rei vindicatio.
Bibliografia
Władysław Rozwadowski "Prawo rzymskie" Wydanie II. Poznań 1992
Kategoria:Res