Łunnyj korabl (ŁK, ros. Лунный корабль) – radziecki, załogowy lądownik księżycowy z czasów wyścigu kosmicznego pomiędzy USA a ZSRR. Zaprojektowany tak, aby umożliwić lądowanie na Księżycu jednemu człowiekowi. Odbył trzy bezzałogowe loty testowe na niskiej orbicie okołoziemskiej, które zakończyły się pomyślnie. Z powodu problemów z budową rakiety N1, niezbędnej do lotu na Księżyc, programy ŁK oraz N1 zostały anulowane w maju 1974, przez co żaden ŁK nie dotarł nigdy na Księżyc.

Odpowiednikiem ŁK w programie Apollo był Moduł księżycowy LM.

Historia startów Pierwszy lot oznaczony jako Kosmos 379 odbył się 24 listopada 1970. Lądownik wystrzelono na pokładzie rakiety Sojuz-Ł. Dwa następne starty – Kosmos 398 i Kosmos 434 – miały miejsce w 1971 (26 lutego oraz 12 sierpnia). Później lądownik ŁK miał być wynoszony wraz ze statkiem ŁOK za pomocą rakiety N1, jednak nieudane loty testowe spowodowały wycofanie ZSRR z wyścigu na Księżyc.

Budowa Lądownik ŁK składał się ze stopnia lądującego, kabiny załogowej i modułu napędowego. Całość była dziełem Michaiła Jangiela (z silnikami włącznie). ŁK nie był wyposażony w tunel, który umożliwiałby przejście kosmonauty do ŁOK po ponownym połączeniu modułów na orbicie księżycowej.