Walter opatentował swoje odkrycie w 1925. Napęd okrętów podwodnych W 1934 założył własną firmę: Hellmuth Walter Kommanditgesellschaft (HWK), gdzie kontynuował prace badawczo-rozwojowe nad napędem nowego rodzaju. W tym samym roku zainteresował swoim silnikiem turbinowym Oberkommando der Kriegsmarine (OKM). W 1937 przedstawił plany Karlowi Dönitzowi. W 1939 rozpoczęto budowę niewielkiej, testowej łodzi podwodnej oznaczonej jako V-80. W 1940, podczas pokazu łódź z silnikiem Waltera osiągnęła prędkość 23 węzłów w zanurzeniu, dwa razy większą od możliwej do osiągnięcia przez ówczesne okręty podwodne. Pomimo sukcesu, trudności związane z produkcją, zaopatrzeniem i zapewnieniem bezpieczeństwa przy stosowaniu nadtlenku wodoru spowodowały, że silnik Waltera nie znalazł szerokiego zastosowania. Wyprodukowano zaledwie kilka okrętów podwodnych. Żaden z nich nie został użyty bojowo. Napęd samolotów Równolegle do badań nad silnikami turbinowymi, Walter pracował nad silnikami rakietowymi do napędu samolotów. Gazy powstałe w wyniku rozpadu nadtlenku wodoru mogły być wyrzucane bezpośrednio przez dyszę, co zapewniało znaczny ciąg. Zespół badawczy Wernhera von Brauna, pracujący nad rakietami typu V, wykazał zainteresowanie odkryciem Waltera. W 1936 rozpoczęto instalowanie silników rakietowych do samolotów.