Po przyjęciu 4 lutego 1910 we Fromborku święceń kapłańskich pracował jako wikariusz w polskich parafiach we Wrzesinie (1910–1911), Barczewie (1911–1915), Biskupcu (1916–1919) i w Starym Targu (1919–1923), gdzie prowadził działalność społeczną i oświatową wśród miejscowych Polaków. W czasie I wojny światowej został powołany do wojska niemieckiego. W latach 1915–1916 był kapelanem wojskowym w Królewcu. Był aktywistą w okresie poprzedzającym plebiscyt w 1920, potem współzałożycielem Związku Polaków w Prusach Wschodnich, wreszcie wiceprzewodniczącym Polsko-Katolickiego Towarzystwa Szkolnego na Powiślu i opiekunem kół Kobiet Chrześcijańskich pw. św. Kingi. Powołany do wojska niemieckiego pełnił służbę w szpitalu wojskowym w Królewcu. Tam też rozpoczął działalność plebiscytową, jako opiekun towarzystw ludowych i był współpracownikiem Warmińskiego Komitetu Plebiscytowego. Zmuszony przez władze niemieckie do opuszczenia Powiśla, 17 sierpnia 1922 przeniósł się do Inowrocławia, gdzie został prefektem w Gimnazjum im. J. Kasprowicza. W tym czasie studiował filozofię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Poznańskim. Po zdaniu egzaminów został etatowym profesorem w Inowrocławiu, tu opiekował się Kółkiem Filologicznym, czytelnią uczniowską i kółkiem samokształceniowym oraz współpracował z „Dziennikiem Kujawskim”.