Oblężenie Wexford (ang. Sack of Wexford, dosł. Splądrowanie Wexford) miało miejsce w październiku 1649, w czasie podboju Irlandii przez Cromwella. Dowodzona przez Olivera Cromwella Armia Nowego Wzoru przystąpiła do oblężenia miasta Wexford w południowo-wschodniej Irlandii, jednak gdy dowódca garnizonu miasta David Sinnot przystąpił do rozmów o warunkach poddania, 11 października 1649 wojska Cromwella wdarły się do miasta masakrując żołnierzy i cywilów. Duża część miasta została spalona, a jego port został zniszczony. Obok oblężenia Droghedy zajęcie Wexford jest często przytaczane jako dowód na odpowiedzialność Cromwella za zbrodnie wojenne, choć sprawa ta do dziś budzi kontrowersje wśród historyków.
Tło wydarzeń W czasie irlandzkiej wojny konfederackiej Wexford pozostawało pod kontrolą sił katolickich. Podczas powstania irlandzkiego 1641 roku ponad 1500 mieszkańców miasta przyłączyło się do rebelii. W 1642 Lord Mountgarret, lokalny przywódca katolickich konfederatów, nakazał wszystkim wyznawcom protestantyzmu opuszczenie miasta.