Milicja badająca resztki bomby zabezpieczone na miejscu zdarzenia ustaliła, że bombę przygotowała osoba, posiadająca wiedzę z zakresu elektromechaniki, zamieszkała w pobliżu miejsca zdarzenia. W ten sposób wytypowano 50 osób i przeszukano ich mieszkania. W domu Jarosa znaleziono sprzęt i materiały, których użył do przygotowania bomby. Po kilku dniach przesłuchania Jaros przyznał się do winy, twierdząc jednocześnie, że motywem jego zamachów nie było pozbawienie życia przywódców, a jedynie demonstracja polityczna. Na rozprawie sądowej w dniach 9–25 maja 1962 został skazany na śmierć, a 5 stycznia 1963 powieszony.
Jak ustalono, Stanisław Jaros dokonał w latach 1949–1953 kilku mniej spektakularnych sabotaży: wysadził koparkę, skrzynię połączeń semaforowych, słup wysokiego napięcia, transformator w jednej z kopalni, a także należącą do sieci CPN lokalną stację paliw.
Przypisy
Bibliografia Anna Zechenter, Elektryk, który chciał zabić Gomułkę, Dziennik Polski, 13 lipca 2009 Grażyna Kuźnik, Kryptonim <<Ukryty>>, Polska. Dziennik Zachodni, 17 lipca 2009 Joanna Zajączkowska, „Głęboko skrywana tajemnica PRL-u”, Onet, 25 czerwca 2012
Linki zewnętrzne
Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Polsce Ludowej Kategoria:Polscy elektrycy Kategoria:Polscy zamachowcy Kategoria:Straceni przez powieszenie Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 1963