Henryk Antoni Szuman (ur. 13 czerwca 1882 w Toruniu, zm. 2 października 1939 w Fordonie) – polski duchowny, dziekan i proboszcz parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim, Sługa Boży.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej rodziny lekarza, społecznika Leona i Eugenii z Gumpertów. W toruńskim gimnazjum był przewodniczącym tajnej organizacji nawiązującej do tradycji filomackiej (1896–1900). Od 1904 roku studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. W tym okresie kierował patriotyczną organizacją studencką. Po ukończeniu studiów filozoficzno–teologicznych 23 lutego 1908 roku otrzymał sakrament święceń kapłańskich. Apostolat realizował duszpasterzując w Brodnicy nad Drwęcą, Lubichowie, Dobrczu, jako wikariusz w Nidzicy i Wielu. Kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. 3 maja 1915 roku skierowano go do Trzebcza, gdzie objął obowiązki proboszcza. Zorganizował pomoc dzieciom osieroconym w wyniku I wojny światowej i uratował grupę kilkudziesięciu dzieci przed zgermanizowaniem. Taką samą funkcję pełnił od 20 maja 1920 roku w Nawrze i od 14 czerwca 1932 roku w parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim, zaś w latach 1937–1939 pełnił obowiązki dziekana dekanatu starogardzkiego.