w związku z postępującą chorobą oczu, która odebrała mu pod koniec życia wzrok), mieszkał w Warszawie.

Prałat Honorowy Jego Świątobliwości, szambelan papieski i kanonik żytomierski uhonorowany w 1900 przez papieża Leona XIII krzyżem Benemerenti. W literaturze uznawany za pisarza konserwatywnego, przeciwnika nowych prądów literackich; cieszył się jednak opinią dobrze wykształconego i bywałego w świecie, był gospodarzem prowadzonego przezeń salonu literackiego, w którym spotykali się lwowscy malarze, artyści teatralni, literaci i naukowcy. Dzięki tym kontaktom był poważnie branym pod uwagę kandydatem do kierowania katedrą historii sztuki Uniwersytetu Lwowskiego.

W 1910 został odznaczony austriackim Krzyżem Komandorskim Orderu Franciszka Józefa.

Był pracownikiem Komitetu Ofiary Narodowej Tymczasowej Rady Stanu.

Pochowany na Starych Powązkach (kwatera 190–5–6/7/8).

W 1951 wszystkie jego utwory zostały wycofane z polskich bibliotek oraz objęte cenzurą.