Wśród bezkręgowców wodnych dominują tyrfobionty i tyrfofile, ryb nie ma w ogóle lub są nieliczne.
Pło torfowcowe – małe pływające wyspy – możemy zaobserwować na jeziorach dystroficznych w Puszczy Piskiej i Augustowskiej, np. w rezerwacie „Tobolinka” koło Sejn. Mają one kształt kolisty i średnicę 5–20 m. Na takiej pływającej wyspie, będącej fragmentem pła, z czasem kształtuje się koncentryczny układ przestrzenny: w środku wyspy rosną pojedyncze sosny, a wokół mszary przejściowotorfowiskowe (np. rezerwat „Zakręt” w Puszczy Piskiej). Jeziora dystroficzne mają najuboższą florę. Na śródleśnym jeziorze dystroficznym w Lasach Taborskich utworzono rezerwat „Jezioro Czarne”.
Ze względu na ilość substancji humusowych wśród humotroficznych jezior dystroficznych wyróżnia się: jeziora oligohumusowe, jeziora mezohumusowe, jeziora polihumusowe.
Naturalne jeziora dystroficzne zostały w systemie Natura 2000 uznane za siedlisko przyrodnicze (nr 3160) wymagające ochrony. Przypisy
Bibliografia E. Kobojek, S.Kobojek, Z.Rdzany, M. Ziułkiewicz, Ilustrowana Księga Polski – środowisko przyrodnicze, Wydawnictwo Pascal 2003, .
Dystroficzne Kategoria:Hydrobiologia 3160