31 sierpnia 1941 roku został ciężko uszkodzony w walce z czołgami niemieckimi, po czym, po wyczerpaniu amunicji, został wysadzony w powietrze na mieliźnie koło wsi Kozarowicze. Według innych źródeł, miał zostać zniszczony przez lotnictwo. 12 czerwca 1944 roku został podniesiony przez Rosjan, po czym złomowany w Kijowie.
Dowódcy: por. mar. Stanisław Hryniewiecki kpt. mar. Andrzej Marzecki (p.o. 1939) (lipiec 1941) st. lejtnant F.K. SiemionowI. Czernikow, op. cit., s. 320-321.
Dane taktyczno-techniczne Uzbrojenie: początkowe 2 działa kalibru 105 mm (2 × I) 5 karabinów maszynowych kal. 7,92 mm od 1930: 1 haubica kal. 100 mm, 2 działa kal. 75 mm 4 km kal. 7,92 mm w 1939: 3 działa kal. 75 mm wz. 97 (1 × II, 1 × I) 4 km kal. 7,92 mm jako „Bobrujsk”: 3 działa kal. 76,2 mm USW (1 × II, 1 × I)I. Czernikow, op. cit. s. 313-317. 4 km kal. 7,62 mm być może 2 wkm plot. kal. 12,7 mm DSzK
Przypisy
Bibliografia
Siergiej S. Bierieżnoj, Trofiei i rieparacji WMF SSSR, Jakuck 1994 Iwan I. Czernikow, Encikłopedia monitorow. Zaszczitniki riecznych granic Rossii, Sudostrojenie, St.