Na dnie jeziora zachodzą jednak odmienne procesy – brakuje tam tlenu i w tych warunkach redukcyjnych destruenci produkują związki fosforu łatwo rozpuszczalne w wodzie, którymi syci się woda głębszych warstw jeziora. Jednak ze względu na różnicę temperatur (woda na dnie głębokiego jeziora ma zawsze 4 °C) wody z głębin rzadko mieszają się z przypowierzchniowymi i fosfor nie wydostaje się do warstwy fotycznej, gdzie mógłby zostać wykorzystany przez plankton roślinny. Sytuacja zmienia się, gdy jezioro z biegiem czasu wypłyca się. Różnica w temperaturze wody maleje, zwłaszcza wiosną i jesienią i wiatr może wymieszać wodę, udostępniając łatwo przyswajalne związki fosforu warstwie przypowierzchniowej. Jeśli stanie się to na wiosnę, może nastąpić tzw. „zakwit jeziora” – masowy rozrost glonów, które mając pod dostatkiem światła i związków odżywczych, szybko pokrywają powierzchnię wody. Blokuje to dostęp światła do głębszych warstw jeziora i powoduje powstanie w nim warunków beztlenowych, w których nie mogą już żyć ryby i inne organizmy oddychające tlenem.