Ilja Muromiec – powieść poetycka Antoniego Langego wydana w 1916 w Warszawie. Oparta jest na historii Ilji Muromca, pojawiającego się w mitologii ukraińskiej bohatera bylinnego z XIII wieku.

Utwór napisany został wierszem białym (dziesięciozgłoskowcem) ze stylizacją na słowiańską gawędę, składa się z ośmiu krótkich rozdziałów. Ważnym elementem powieści jest kreacja Muromca jako nietzscheańskiego nadczłowieka, który prawdziwej mocy uświadcza dopiero dzięki lekturze Ewangelii, Apokalipsy św. Jana oraz doświadczeniu swojej słabości wobec Boga.

Streszczenie

Ilja Muromiec, rodowity z wsi Karaczejewa, czuje niemoc od nadmiaru mocy, wobec czego skazany jest na wieczny sen w górskim odludziu. Sytuacja zmienia się kiedy przybywają do niego święte kaleki - Jezus Chrystus, święty Piotr i święty Paweł, którzy nakłaniają go, aby znów poczuł w sobie potęgę ducha i na nowo wsławił Ruś bohaterskimi czynami. Ich kazanie okazało się mieć zbawienny wpływ na Ilję. Bohater - podziękowawszy Bogu za odzyskane siły - wyruszył do Moskwy by tam służyć na grodzie Iwana.