S-400 Triumf () – rosyjski system rakietowy czwartej generacji typu ziemia-powietrze, opracowany przez Centralne Biuro Konstrukcyjne Ałmaz-Antej, stanowiący wersję rozwojową systemu S-300PMU (Kod NATO: SA-10C). System S-400 ma cechować się zwiększoną skutecznością w zwalczaniu samolotów o obniżonej wykrywalności.
Rozwój Nowoczesny system przeciwlotniczy S-300P został przyjęty na uzbrojenie w ZSRR pod koniec lat 70. XX wieku, charakteryzujący się wykorzystaniem po raz pierwszy w ZSRR rakiet odpalanych pionowo z pojemników startowych. Obok rozwoju tego systemu, już na początku lat 80. podjęto w biurze konstrukcyjnym Ałmaz prace nad systemem nowej generacji. Wymagania taktyczne sformułowano w 1986 roku i wtedy też pojawiło się oznaczenie S-400. Zakładano zwiększenie zasięgu do 300–400 km oraz ilości zwalczanych równocześnie celów. Nowy system miał jednak zachować pokrewieństwo z rodziną S-300P, w tym zunifikowane miały być wyrzutnie i zachowana możliwość obsługiwania starszych pocisków. W pierwotnej wersji systemu S-400 zachowano 70-80% technologii zastosowanych w systemie S-300, w tym kontenery startowe, wyrzutnie oraz radaryMissile Threat: S-400 Triumf, [on line]. Początkowo był znany jako S-300PMU3, a później przemianowany na S-400 (Kod NATO: SA-21 Growler).