Ten z kolei takim samym ruchem obraca się dokoła nieruchomego globu ziemskiego. Ze względu na zbyt nieregularne ruchy Słońca i Księżyca, by można je było zinterpretować za pomocą tej teorii, Hipparch stwierdził, że muszą się one poruszać po ekscentryku, tj. okręgu, którego środek znajduje się poza Ziemią.

Jego największe osiągnięcia to: zmierzył odległość Ziemi od Księżyca zmierzył długość roku syderycznego (równego czasowi obiegu Ziemi wokół Słońca) zmierzył kąt nachylenia ekliptyki do równika niebieskiego zmierzył mimośród "orbity Słońca" (de facto ziemskiej) odkrył zjawisko precesji: Urania, nr 12/1983 s. 309 - 313. i zmierzył szybkość przesuwania się punktu Barana wprowadził południki i równoleżniki wykonał atlas 1080 gwiazd wprowadził wielkości gwiazdowe, stosowany do dziś sposób oceny obserwowanej jasności gwiazd

Dzięki jego obserwacjom odkryto później ruch własny gwiazd.

Przypisuje mu się także wynalezienie astrolabium.

Ponadto opracował „tablicę cięciw” (odpowiednik tablicy sinusów) czym zapoczątkował rozwój trygonometrii, a także pracował nad projekcjami kartograficznymi, czym zapoczątkował rozwój geografii kartograficznej.

Prace Hipparcha zaginęły, znane są m.in.