thumb|Herb szlachecki Kierdeja thumb|Herb Kierdeja w zamku w Baranowie Sandomierskim Kierdeja – polski herb szlachecki.
Opis herbu Tarcza dzielona w słup, w polu prawym błękitnym, trzy lilie w słup, pole lewe czerwone, w klejnocie trzy pióra strusie.
Najwcześniejsze wzmianki Według źródeł był to herb nadany przez Ludwika Węgierskiego Kierdejowi, który miał być pochodzącym z Krymu potomkiem chana Tatarów Perekopskich. Ponieważ Kierdej wyróżnił się podczas zdobywania zamku bełskiego w 1377 otrzymał w nagrodę indygenat polski. Świadectwem tego wydarzenia są lilie wzięte z herbu królewskiego rodu Andegawenów. Od tegoż Kierdeja pochodzić miały rody, które przybrały nazwiska od przypadłych im po wielkim protoplaście posiadłości: Hosckich z Hoszczy, Tajkurskich z Tajkur, Czapliców-Szpanowskich ze Szpanowa.
Herb wielu rodzin szlacheckich pochodzących z Wołynia, Litwy i ziemi chełmskiej.
Znane są średniowieczne znaki pieczętne: 1451 – Hryczko Kierdejowicz z Pomorzan, wojewoda podolski; 1454 – Wańko z Kwasiłowa, kasztelan chełmski.