Miał także bardzo negatywne, antagonistyczne nastawienie do dworu królewskiego; natomiast utrzymywał bliskie kontakty z przywódcami lokalnych rodów i klanów. Mimo jego nastawienia antydworskiego, kiedy otrzymał zaproszenie od króla Kyŏngmuna, powiedział Jeśli Droga ma być propagowana, nie powinno się tracić okazji. Pamiętając o właściwych działaniach [Śakjamuniego] nie mogę tam nie pójść.Muyŏm nawiązuje tu do Renwang jing czyli Sutry Dobroczynnego Króla (pełny tytuł: Renwang banruo boluomi jing. Tłum. Kumaradżiwa T. 245, K 19), w której Budda daje królowi obowiązek propagowania Dharmy. Wykorzystując więc nadarzające się okazje został nauczycielem dwu koreańskich władców: Kyŏngmuna (pan. 861–875) i Hŏnganga (pan. 875–886).
Miał 2000 uczniów. Otrzymał honorowy tytuł Narodowego Nauczyciela (kor. Kuksa, z chiń. Guoshi). Po śmierci obdarzono go tytułem Taesa Taenanhye (Wielki Mistrz Wielkiej Jasnej Mądrości).