Praca zawodowa Przed ukończeniem studiów pracował jako nauczyciel fizyki w liceum w Jeleniej Górze (1960–1962) oraz jako kierownik laboratorium w Jeleniogórskiej Wytwórni Optycznej. Od roku 1962 był nauczycielem akademickim w Instytucie Fizyki Teoretycznej UWr. Stopień doktora otrzymał w roku 1968 na podstawie pracy nt. Kierunki magnetyzacji antyferromagnetyka Heisenberga (promotor Jan Rzewuski). Po doktoracie odbył staż naukowy w Międzynarodowym Centrum Fizyki Teoretycznej w Trieście. Habilitację uzyskał w roku 1976 na podstawie pracy pt. Termodynamiczna teoria przejść fazowych oraz jej zastosowanie do magnetycznych przemian fazowych w związkach uranu. Tytuł profesora nauk fizycznych został mu nadany w roku 1998. Od roku 2010 pracował w Narodowym Centrum Badań Jądrowych w Świerku. Prowadził również wykłady i badania naukowe w Cornell University (Ithaca, Nowy Jork), Stony Brook University (USA), Uniwersytecie Paryskim (Orsay), Uniwersytecie Dundee (UK), Uniwersytecie w Zagrzebiu, Chalmers University of Technology (Göteborg), Centrum Fizyki Teoretycznej (Triest), Uniwersytecie w Palermo, Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej. Był kierownikiem i redaktorem czterech Zimowych Szkół Fizyki Teoretycznej w Karpaczu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jerzy Przystawa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.