W roku 1990 wystąpił z Solidarności. W latach 1990–1998 był radnym Miasta Wrocław (rok 1990 – lista Wrocławskiego Klubu Politycznego „Wolni i Solidarni”, rok 1994 – lista Komitetu Wyborczego „Przeciw Układom”). Od roku 1991 był żarliwie zaangażowany w organizację Ruchu Obywatelskiego na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczych (JOW). W tymże roku współorganizował Stowarzyszenie Inicjatyw Polsko-Niemieckich. W wyborach parlamentarnych w 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z listy Partii Wolności.

W czerwcu 1991, razem z prof. Mirosławem Dakowskim z Warszawy, wystąpił do Prokuratora Generalnego z powiadomieniem o tzw. „aferze FOZZ” w oparciu o materiały uzyskane od inspektora NIK, Michała Falzmanna. Po śmierci Falzmanna, wraz z M. Dakowskim, opublikował książkę Via bank i FOZZ, w której przedstawiono mechanizmy rabunku finansów publicznych. Przez kilkanaście lat był nękany nieskutecznymi, lecz dotkliwymi procesami sądowymi wytoczonymi przez osoby zamieszane w aferę FOZZ, nawet jeśli chodziło o aferzystów finansowych, którzy uciekli za granicę.

W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z ramienia Ruchu Odbudowy Polski w okręgu wrocławskim (uzyskał 48 935 głosów i zajął szóste miejsce spośród dziesięciu kandydatów)..