7 kwietnia 1933 ogłoszona została ustawa o odrodzeniu stanu urzędniczego (wraz z rozporządzeniem uzupełniającym znane jako „paragraf aryjski” – Arierparagrapf). Pierwsze rozporządzenie uzupełniające do ustawy o odrodzeniu z dnia 11 kwietnia 1933 definiowało nie-Aryjczyka jako osobę, której przynajmniej jedno z rodziców lub dziadków było wyznania żydowskiego. Dopiero rozporządzenie wydane 1 września 1933 przez Wilhelma Fricka (ministra spraw wewnętrznych Rzeszy) dookreślało definicję „żydostwa”. Według tego rozporządzenia o żydostwie nie decydowała wyznawana religia, lecz pochodzenie (rasa). Warto zauważyć, że pochodzenia żydowskiego nie definiowano zgodnie z prawem rabinicznym (halachą), według którego Żydem jest osoba urodzona z matki – Żydówki. O byciu Żydem mógł decydować również męski przedstawiciel narodu żydowskiego w rodowodzie. Zdarzało się również, że za Żyda uznawano osobę, której cechy fizyczne były – według nazistów – charakterystyczne dla tej nacji (ciemne włosy, duży nos). 27 maja 1933 minister obrony generał Werner von Blomberg wprowadził przepisy rasowe wobec żołnierzy. Na ich podstawie zwalniano również Żydów z zakładów podległych kontroli wojska. 16 marca 1935 roku A.