Paul Hindemith (ur. 16 listopada 1895 w Hanau, zm. 28 grudnia 1963 we Frankfurcie nad Menem) – niemiecki kompozytor, teoretyk muzyki, animator kultury, dyrygent, pedagog, altowiolista. W okresie dwudziestolecia międzywojennego uważany za jednego z najbardziej awangardowych twórców. Później, w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku zwrócił się ku klasycznym rozwiązaniom formalnym, głównie barokowym, stąd kojarzony jest przede wszystkim z nurtem neobarokowym w muzyce.
Życiorys Rodzice Hindemitha pochodzili z dwóch różnych stron Niemiec. Protestancka rodzina ojca miała korzenie na Dolnym Śląsku; katolicka rodzina matki w Hesse w Lotaryngii. Paul był najstarszym spośród trojga dzieci Roberta, z zawodu malarza pokojowego oraz Marii Sophie Warnecke. W 1902 rodzina przeniosła się z Hanau do Frankfurtu nad Menem. Ojciec był miłośnikiem muzyki, chociaż jak podają biografowie stosunki rodzinne nigdy nie układały się najlepiej. Hindemith rozpoczął naukę gry na skrzypcach w wieku dziewięciu lat. Po trzech latach został uczniem Anny Hegner, która szybko dostrzegła niezwykły talent chłopca. Po roku przekazała prowadzenie jego edukacji Adolfowi Rebnerowi, dziekanowi sekcji skrzypiec konserwatorium, jednej z najważniejszych postaci środowiska muzycznego we Frankfurcie.