W 1924 poślubił Gertrudę, córkę dyrygenta opery, Ludwiga Rottenberga.
thumb|left|Kwartet Amar-Hindemith w 1922 Hindemith komponował jeszcze przed podjęciem nauk konserwatoryjnych. Pierwsze jego utwory miały jednak premierę w czasie studiów u Seklesa. I tak 2 czerwca 1919 zaprezentowano Kwintet fortepianowy op. 7, dwie Sonaty op. 11 oraz Kwartety smyczkowy op. 10 młodego kompozytora. Dwa lata później odbyły się w Stuttgarcie premiery dwóch spośród trzech wczesnych jednoaktowych oper Hindemitha: Mörder, Hoffnung der Frauen i Das Nusch-Nuschi. Opery te wywołały konsternację, ale i oburzenie swoim prowokacyjnym podejściem do seksualności. W sierpniu tego samego roku został wykonany na pierwszym Festiwalu w Donaueschingen Kwartet smyczkowy kompozytora. Mimo młodego wieku, Hindemith uważany był już wtedy za jednego z najważniejszych i najbardziej kontrowersyjnych kompozytorów niemieckich. Opinia ta została utrwalona w 1922 po premierze Kammermusik nr 1. Utwór ten operuje motywiką niemal dadaistyczną, w dużej mierze integrowaną poprzez motorykę, rytm, ale również kolorystykę nietypowego składu instrumentalnego. Zdradza przy tym pewne powinowactwo z twórczością Strawińskiego czy Bartóka. Najbardziej ciekawą cechą Kammermusik nr 1, rozwijaną zresztą później przez kompozytora w kolejnych dziełach, jest koncertujący charakter.