Wybieranie selektorów z listy lub ręczne ich wpisywanie Wybieranie obsługiwanego poziomu stylów (CSS1, CSS2) lub ich obsługi przez konkretne przeglądarki (Mozilla, Internet Explorer, Opera…) Podział stylów na kategorie zgodnie ze specyfikacją World Wide Web Consortium Wewnętrzny podgląd pojedynczego redagowanego selektora Wewnętrzny podgląd całego arkusza za pomocą wbudowanej kontrolki (Internet Explorer lub Mozilla) Zewnętrzny podgląd całego arkusza za pomocą przeglądarki internetowej Pokazywanie zgodności selektora z wybranymi przeglądarkami internetowymi Wykorzystywanie gotowych szablonów Wykorzystywanie sporządzonych samodzielnie zestawów kodów (tzw. gotowców) Wspomaganie edycji za pomocą autouzupełniania i inspektora kodów Wbudowana kontrola poprawności kodu CSS Zewnętrzna kontrola poprawności kodu za pomocą sieciowych parserów (walidacja) Podświetlanie składni
Poszczególne edytory stylów zawierają wszystkie wymienione cechy lub tylko ich część – różnią się też zakresem obsługi selektorów zdefiniowanych w specyfikacji CSS, np.