W lipcu 1917 roku w górniczym okręgu Bisbee w Arizonie rozpoczął się strajk organizowany przez IWW. Właściciele kopalni z pomocą lokalnej policji i grup „strażników”, wyprowadzili członków IWW i ich zwolenników z domów, wypędzając z miasta pod lufami karabinów ponad 1200 „wywrotowców” i zabijając jedną osobę. Poza miastem czekały wagony, podstawione przez firmy El Paso i Southwestern Railroad, które wywiozły buntowników na pustynię, niedaleko Columbus, w Nowym Meksyku. Tam wojsko umieściło ich w obozach koncentracyjnych.

W sierpniu 1917 r. Dyrektor Poczty na mocy z Ustawy o Szpiegostwie, odmówił rozprowadzania ponad 100 publikacji, które uznała za „niepatriotyczne” (w tym wszystkich publikacji IWW). Przez co ich dystrybucja stała się niemożliwa

W 1918 władze wraz z prawicowymi bojówkami przeprowadziły tzw. „obławy na dekowników”. Akcje oczyszczające dotknęły około 90 tysięcy mężczyzn. Jedynie co dwusetny z nich faktycznie uchylał się od służby wojskowej.

IWW po wojnie thumb|Członkowie IWW podczas demonstracji w marcu 2007. w Seattle (USA) Skala represji wobec związku była tak znaczna, że po wojnie IWW nie odzyskał już swych dawnych wpływów. Nie przestał jednak istnieć. W 1923 liczył ok. 100 tys. członków.