thumb|Grosz praski Wacława II, rewers thumb|Grosz praski Wacława II, awers Grosz praski (, ) – srebrna moneta czeska wprowadzona przez Wacława II w 1300 r. Była bita do 1547 r. Stała się najpopularniejszą monetą obiegową i przeliczeniową w średniowiecznej, środkowej Europie. W Polsce nazywany również groszem czeskim lub groszem szerokim.
Historia Podstawą jej znaczenia były zasobne złoża srebra w Kutnej Horze, które pozwalały na bicie do kilkunastu milionów groszy rocznie na podstawie przywileju wystawionego przez Wacława II. Nazwa grosz praski wywodzi się nie od miejsca bicia monety, którym była Kutná Hora, lecz od praskiej grzywny, na której oparta była reforma monetarna Wacława.
Żaden inny kraj regionu nie mógł sobie pozwolić na utrzymanie wartości grosza zbliżonej do grosza praskiego. Próba Kazimierza Wielkiego z groszem krakowskim nie udała się. Małe zasoby srebra w Polsce powodowały, że koszt bicia groszy był wyższy niż możliwa do osiągnięcia wartość rynkowa, którą narzucał grosz praski.
W XIV wieku grosz praski opanował rynek pieniężny Śląska, Królestwa Polskiego i Mazowsza. W XV w. zdominował również Litwę. Zdarzają się odkrycia skarbów groszy praskich, liczące kilka tysięcy sztuk tych monet.