W październiku 1908 roku grupa dowodzona przez Shackletona w składzie Jameson Adams (1880–1962), Frank Wild (1873–1939) i Eric Marshall (1879–1963) wyruszyła z bazy w kierunku bieguna południowego. Przetrawersowali Barierę Rossa i odkryli przejście przez góry przez Lodowiec Beardmore’a na Płaskowyż Polarny. 9 stycznia 1909 roku grupa osiągnęła wysokość 88°38′S – wówczas był to najdalej na południe wysunięty punkt, do którego dotarł człowiek, ok. 156 km od bieguna południowego. Z uwagi na brak wystarczającego zaopatrzenia, wyprawa musiała zawrócić.
thumb|Nagranie Shackletona My south polar expedition (1910) Po powrocie do Wielkiej Brytanii Shackleton został okrzyknięty bohaterem narodowym. W 1909 roku otrzymał tytuł szlachecki, Królewski Order Wiktoriański oraz cały szereg medali w uznaniu zasług. Pomimo dodatkowych 20 tys. funtów przyznanych przez parlament na pokrycie kosztów wyprawy, pozostał z długami – nie wypłacił wynagrodzeń członkom wyprawy. Musiał również odpierać zarzuty Clementsa Markhama (1830–1916), który uważał, że współrzędne miejsca, do którego dotarła wyprawa zostały błędnie wyliczone przez Marshalla. W Londynie wydał relację z ekspedycji The heart of the Antarctic i odbył tournée z wykładami po Europie i Ameryce Północnej. Shackleton nagrał również relacje z wyprawy na fonografie Edisona.