thumb|Polska za czasów Kazimierza II Sprawiedliwego thumb|Polska w latach 1201–1241, tzw. Monarchia Henryków Śląskich thumb|Kościół w Polsce w XII-XIII wieku thumb|Polska w latach 1275–1300 mały|Polska w latach 1304–1333 thumb|Ekspansja niemczyzny w średniowieczu z powodu tzw. na ziemiach wschodnich (np. Austria, Połabie, Sudety i Prusy), w tym polskich (np. Śląsk, Ziemia lubuska, Pomorze, Małopolska i Wielkopolska) w latach:
Oraz granice państw: Polska w okresie rozbicia dzielnicowego (inaczej Monarchia piastowska w okresie rozdrobnienia feudalnego, , ) – okres w historii Polski trwający po śmierci Bolesława Krzywoustego w 1138 roku do koronacji Władysława Łokietka w 1320 roku, symbolicznej daty zjednoczenia .
Cechą charakterystyczną tego okresu jest postępujące rozdrobnienie państwa polskiego na coraz mniejsze w znacznej mierze niezależne władztwa terytorialne. Proces ten był związany z rozrastaniem się dynastii Piastów, której każdy członek, zgodnie z polskim prawem zwyczajowym, miał prawo do posiadania części ojcowizny. Podobne procesy zachodziły w dziejach państwa piastowskiego już wcześniej, jednak zwykle udawało się je w miarę szybko zahamować.
Krótka charakterystyka okresu