Po zwolnieniu zaprzestał działalności konspiracyjnej.
Od 1955 do rozwiązania (w 1990) należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W wyborach samorządowych w 1994 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego Katowic z listy komitetu Nasze Miasto, a w wyborach w 1998 z ramienia koalicji Przymierze Społeczne. W latach 1995–1998 działał w Krajowej Partii Emerytów i Rencistów, z listy której bez powodzenia kandydował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 1997 (otrzymał 3078 głosów).
W 2000 został przewodniczącym rady wojewódzkiej Forum Emerytów i Rencistów. Jako członek tego ugrupowania w wyborach do Sejmu w 2001 został liczbą 6233 głosów wybrany na posła IV kadencji z listy Samoobrony RP w okręgu katowickim. W tym samym roku wstąpił do tej partii. Objął funkcje wiceprzewodniczącego jej struktur w województwie śląskim, członka prezydium rady krajowej oraz przewodniczącego Krajowej Sekcji Emerytów, Rencistów i Niepełnosprawnych przy prezydium ugrupowania. W Sejmie pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Zasiadał także w Komisji Finansów Publicznych oraz Komisji Kultury i Środków Przekazu. Przewodniczył Podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.