Legiony Wschodnie (niem. Ostlegionen albo Legionen der Ostvölker) – ochotnicze kolaboracyjne formacje zbrojne złożone z żołnierzy z narodów nierosyjskich ZSRR pochodzących z Kaukazu i Azji Środkowej w niemieckiej armii podczas II wojny światowej.
Geneza thumb|200px|left|Ernst Köstring (z prawej) thumb|200px|Alfred Rosenberg Pierwsze próby utworzenia formacji zbrojnych u boku armii niemieckiej pojawiły się krótko po ataku Niemców na ZSRR 22 czerwca 1941. W październiku południowy odcinek frontu wschodniego wizytowali 2 wyżsi wojskowi tureccy: gen. Ali Fuat Erden, komendant Akademii Wojskowej w Ankarze i gen. Hüseyin Hüsnü Emir Erkilet, będący nieoficjalnym przedstawicielem turkiestańsko-tatarskich środowisk emigracyjnych w Turcji. Pod ich wpływem uformowały się w Niemczech polityczne przedstawicielstwa Tatarów nadwołżańskich i Turkmenów. Początkowo prowadziły one rekrutację do oddziałów miejscowej samoobrony. Podobne działania podjęli działacze emigracyjni pochodzący z Kaukazu. Kontakty z niemieckim Ministerstwem Spraw Zagranicznych i Abwehrą nawiązali przedstawiciele ormiańskich dasznaków, azerskich musawatystów, Gruzinów i górali kaukaskich.