Ponieważ kobieta dobrowolnie nie chciała przyznać się do uprawiania czarów, akt oskarżenia przekazano do Wydziału Prawa Uniwersytetu w Rostocku, który 27 lipca 1701 wydał opinię prawną zezwalającą na zastosowanie tortur wobec oskarżonej o czary. 11 sierpnia po raz pierwszy została poddana torturom – po zakuciu w dyby śrubami oskarżonej łamano ręce i nogi. Wówczas swoimi zeznaniami obciążyła dwie kobiety z Postomina, lecz zeznania te odwołała w czasie wizyty w celi katolickiego księdza. Dwukrotnie próbowała popełnić samobójstwo. Ponownie poddano ją torturom 18 sierpnia raniąc ją rozpalonym żelazem. W końcu chcąc uniknąć dalszych tortur przyznała się do zarzucanych czynów i prosiła o ścięcie mieczem by skrócić jej męki. Kobieta po kilkukrotnych torturach została skazana za czary przez sąd 30 sierpnia 1701 roku, który oskarżenia wobec kobiety zawarł w 14 paragrafach. Została spalona na stosie w Słupsku przy Baszcie Czarownic. W sposób typowy dla prześladowań w państwach protestanckich cały proces odbył się pod nadzorem magistratu.