Brazylia, Meksyk, Pakistan i Turcja; spośród członków Unii Europejskiej nie ma wśród sygnatariuszy Cypru, Irlandii, Luksemburga, Łotwy, Malty i Słowacji.
Język autentyczny angielski i francuski, depozytariuszem jest rząd Francji.
W myśl artykułu pierwszego Traktatu archipelag Svalbard stanowi własność Królestwa Norwegii, ale państwa-sygnatariusze mają równe prawo do korzystania z zasobów naturalnych archipelagu i prowadzenia na jego terenie badań naukowych. W zakresie działalności gospodarczej prawa przyznane zapisami traktatu wykorzystują jedynie Norwegia i Rosja, które mają na Svalbardzie kopalnie węgla kamiennego. Pozostałe państwa, w tym w dużym zakresie Polska, prowadzą tam badania naukowe.
Svalbard jest strefą zdemilitaryzowaną (art. 9). W latach 1950. rząd norweski ogłosił Svalbard terytorium neutralnym, z zastrzeżeniem, że siły NATO mają prawo je zająć, jeśli neutralność Svalbardu zostanie naruszona.
Przypisy
Linki zewnętrzne Tekst Traktatu po angielsku i francusku Dz. U. Nr. 38, poz. 294 – Tekst traktatu po polsku i francusku wraz z oświadczeniem Rządu Polskiego Tekst Traktatu po polsku Tekst Traktatu po norwesku
Kategoria:1920 we Francji Kategoria:Historia Norwegii Kategoria:Międzynarodowe umowy polityczne Kategoria:Polityka Svalbardu