W Regulae, seu Maximae theologicae podawał także "geometryczną definicję Boga", głoszącą, że "Deus est sphera intelligibilis, cuius centrum ubique, circumferentia nusquam" ("Bóg jest intelektualnie poznawalną sferą, której ośrodek znajduje się wszędzie, obwód zaś nigdzie") – definicja ta pochodzi prawdopodobnie z hermetycznego pisma Liber XXIV philosophorum. Teza ta nabrała dużego rozgłosu w kulturze i filozofii nowożytnej, była omawiana m.in. przez Rabelais’go, Pascala, Voltaire'a i Keplera. Także Trójcę Świętą Alan próbował przedstawić za pomocą spekulacji geometrycznej.
Alan usiłował w swoich pismach dać racjonalne podstawy zasadom wiary chrześcijańskiej. Mimo że w jego dziele występuje pewien rozdźwięk między skierowaną przeciw herezji działalnością apologetyczną a naturalizmem, także teologii starał się dać racjonalne podstawy, stąd właśnie jego oryginalna próba jej geometryzacji. Chciał, by teologia, którą określał mianem caelestis philosophia (filozofia niebiańska) stanowiła jednocześnie ars (sztukę) i scientia rationalis (wiedzę racjonalną).