Salomon (bre. Salaün, zm. 25 czerwca 874), książę Bretanii, który po 868 r. używał tytułu królewskiego, ponadto hrabia Rennes, Nantes, Avranches i Coutances. Był synem Riwallona III z Poher. W 852 r., w zamian za przysięgę wierności złożoną królowi zachodniofrankijskiemu Karolowi Łysemu, otrzymał hrabstwa Rennes i Nantes.
Życiorys Był członkiem dworu księcia Bretanii Erispoe. W 857 r., obawiając się utraty swoich dóbr, stanął na czele spisku, który zakończył się zamordowaniem Erispoe. Salomon został kolejnym księciem Bretanii. W 858 r. wsparł rebelię możnych w Neustrii skierowaną przeciwko Karolowi Łysemu. Na wiosną bretońskie wojska zdobyły Le Mans. We wrześniu wysłannicy Salomona spotkali się pod Orleanem z królem Ludwikiem Niemieckim. Salomon złożył przysięgę na wierność Ludwikowi. Wywołało to reakcję soboru w Savonnières w 859 r., który przypomniał Salomonowi o przysiędze z 852 r.
Oprócz walki z Karolem Łysym Salomon prowadził również wojnę z margrabią Neustrii Robertem Mocnym, w której korzystał z pomocy wikingów. Wspierał również militarnie Ludwika Jąkałę, syna Karola Łysego, który zbuntował się przeciw ojcu. W 863 r. król Karol zaatakował Bretanię, ale rychło rozpoczął rozmowy pokojowe. W ich wyniku Salomon otrzymał wschodnią Andegawenię.