w Hastings (za Ivanem Sokolovem, wraz z Johnem Emmsem, Jonathanem Speelmanem, Siergiejem Szypowem i Rusłanem Ponomariowem) oraz zwyciężył (wraz z Wiktorem Korcznojem) w Arnhem, po czym wycofał się z życia szachowego, w latach 2000–2009 startując bardzo rzadko w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową. W 2010 r. odniósł zwycięstwo w otwartym turnieju w Haarlem, natomiast w 2011 r. zajął I m. w kolejnych dwóch openach, w Barcelonie oraz Oslo.
W drugiej połowie lat 90. należał do podstawowych zawodników reprezentacji Anglii, dwukrotnie startując w szachowych olimpiadach (1996, zdobywając złoty medal za indywidualny wynik na IV szachownicy i 1998), natomiast w roku 1997 w drużynowych mistrzostwach świata (brązowy medal na III szachownicy) oraz w drużynowych mistrzostwach Europy (dwa medale: złoty wraz z drużyną oraz srebrny na IV szachownicy)OlimpBase.. Był również dwukrotnym uczestnikiem mistrzostw świata rozgrywanych systemem pucharowym: w roku 1997 w Groningen w II rundzie pokonał Jaana Ehlvesta, a w III przegrał z Aleksiejem Driejewem1997 FIDE Knockout Matches., natomiast w 1999 w Las Vegas odpadł w II rundzie, po porażce z Karenem Asrjanem1999 FIDE Knockout Matches..